Edgar Allan Poe – Cennetteki Kişiye | Şiir

Her şeydin, aşkım, benim için
Ruhumun istediği;
Yeşil bir adacık, aşkım, denizde
Bir sunak ve bir çeşme
Baştan başa masal meyveleri ve çiçekleriyle örülmüş,
Ve, bu çiçeklerin hepsi benimdi.

Ah, fazla parlak bir düş uzun sürmek için
Ah, yalnızca kararmak için yükselen
Yıldızlı Umut.
Gelecekten bir ses haykırır
“Devam! Devam!” diye
Ama geçmişin (karanlık körfez!) üstünde yatar
Korkuyla dolu ruhum, sessiz ve devinimsiz.

Çünkü, yazık! Yazık ki söndü
Benim için yaşam ışığı
Artık… artık… artık…
(Böyle bir lisan tutar ancak ağırbaşlı
Denizi kıyıdaki kumlara karşı)
Çiçek açmayacak gök gürültüsünün sarstığı ağaç,
Ne de vurulmuş kartal süzülecek göklerde.

Ve günlerimin tümü esrimeyle geçer,
Ve geceleyin rüyalarım
Senin gri gözlerinin ışıdığı,
Ölümsüz ırmakların kıyısında
Göksel danslar eden adımlarının
Parladığı yerlere ilişkindir.

**Edgar Allan Poe | Cennetteki Kişiye
**İthaki Yayınları, Sayfa: 85
**Çeviren: Oğuz Cebeci