Yalnızlık

Bir başına kalmış kuru ağaçlar gibi Gecenin karanlığında titremekteyim Gölgeler yorgun ve sessiz Gölgeler yorgun ve ümitsiz

Aldanmak

Kendi soluğum bir görevden öte eziyor göğüs kafesimi. Boş yere bekleşmelerim, umut ederek harcadığım onca zaman akıp gidiyor şimdi ellerimden.

Özlüyorum

Bir gariplik var diyordun el ele gezinirken başka başka sokaklarda. Peşimize düşen adamların hırçın ayak sesleriyle başladı kara günlerimiz.

WordPress.com.

Yukarı ↑