#ModelEvren #Sinestezi #KaraDua #Matem #KutsalKitap #ZarîhMantraları #ArınmanınSesi #IşıkRehberliği
Kapıya daha da yaklaştım. Kapıyı hafifçe tıklatacaktım ki… Koridor boyunca özenle serilmiş kırmızı renkli halının yumuşaklığına odaklandım. Richard Clayderman’ ın Mariage d’amour’ u çalıyordu şimdi beynimde. Anne karnında uyumakta olan bir bebeğin huzurunu veriyordu bu şarkı.
Zaman düşlerimi gerçek kılma zamanı! Zaman varlığımı özgür kılma zamanı! Zaman sonsuzluğa hükmetme zamanı!
Buna dayanamıyordum. Artık başka bir şeye dönüşmeye başladığımı hissediyor, bu yükü taşımakta zorlanıyordum.
Taş duvar. Pencere yok. Karanlık. Nem. Sessizlik. Ellerim arkada, avuç içlerim birleştirilmiş, bağlı. Ayaklarımın arasındaki kalın tahta ayak bileklerime bağlanmış. Ağzımda tadı ve kokusu iğrenç bir bez parçası! Tepindim, çığlık atmayı, kaçmayı denedim, şaşkındım. Ölüm korkusu berbattı, buna dayanamazdım. Boğazım yırtılmış gibiydi, susuzluktan ölmek üzereydim.
O özel değildi. Tam anlamıyla sıradandı ve beni rahatsız eden de bu oldu. Herhangi bir şey olabilirdi ama zayıf ve ahlaksız sürünün bir neferi olamazdı, buna dayanamıyordum. İçeri girdi ve saçlarına dokundu, cam kenarına biraz daha kaydım ve o küçümseyen bakış yanıma oturdu. Pek çok şey yapabilirdi bunu ama bana yapmamalıydı, böylesine şiddete açken ve ellerim titriyorken…
Gün ağarmak üzereyken, sürünerek çıktım yatağımdan...
