Aldanmak

Ağırlık.
Eziliyorum türlü türlü şeylerin altında.
“Şey” diyorum, adını bilmiyorum.
Kendi soluğum bir görevden öte eziyor göğüs kafesimi.
Boş yere bekleşmelerim, umut ederek harcadığım onca zaman akıp gidiyor şimdi ellerimden.
Ormanın denizle buluştuğu yerdeyim yine, seni asla affetmeyeceğim diyorum.
Ben yolun sonundayım, başka başka bedenlerde sızlanırken sen.
Solgun, yorgun bir taşa ilişiyor gözüm.
Soğuk varlığı benimkisiyle bir, dokunuyorum keskin tenine.
Affetmeyecek hayat beni.
Affetmeyecek bedenim seni.
Bağlıyorum neyim varsa dostum olan keskin soğuk taşın varlığına.
Ceplerimi yokluyorum.
Gözyaşlarımla yarattığım kasvetli düşlerimin son sözleri yerinde mi diye…
Sevdadan diyecekler ya da yokluktan.

Fark etmez artık…

Gözlerim balıkçı teknesinde takılı.
Kaya parçası ve ben bağlıyız.
Ay yükseliyor.
Dalgalar bildiğin gibi.
Tekne habersiz.
Ilık tuzlu su bizimle.
Sürükleniyoruz en derine.

29.10.2019 tarihinde felsefehayat.net ‘de yayımlandı.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

WordPress.com.

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: